"درستایش‌چَشم‌هایش"

در چشمانش دنیایی است که هرگز در نقشه‌ها پیدا نمی‌کنی؛ اقیانوسی از سکوت که در عمق آن، ستاره‌های نخوابیدهٔ تو جا خوش کرده‌اند.

داشتم چشمانت را می‌پرستیدم... نه در آینه‌ی کلیساها که در سکوتِ مردمک‌هایت که گنبدی از آسمانِ بی‌ستاره بود و من یک مؤمنِ تنها با نوای نگاهت اذان می‌گفتم.

و عطر تنش قبله‌گاه نفس‌هایم شد..... همان که بوی بارانِ سپیده‌دم را می‌داد آمیخته با نم خاک و نسیمِ یاس و من در این معبدِ بی‌نام و نشان بی‌آن که تسبیحی به دست داشته باشم هر دم هوایش را ذکر می‌گفتم.

وقتی دستانم را می‌گیری..... گویی تمام رودهای سرگردان زمین مسیر گم‌شده‌شان را پیدا می‌کنند و من که تا دیروز آینه‌های شکسته بودم در گرمای کف دستت دوباره جور می‌شوم تا تصویر یک آسمان یکپارچه را نشانت دهم.

وقتی چشم‌هایت می‌رقصند...... من بی‌اختیار تمام می‌شوم انگار شرابی که هزار سال در خمار نگاهت جوشیده است یک‌باره به جانم می‌نشیند و مست‌تر از هر باده‌ی دنیا در نگاهت تهی می‌شوم.